|
Een van de leuke dingen van het reizen in het
buitenland is het lezen van de plaatselijke kranten. We zijn even verlost van
het enge Nederlandse perspectief. Nederland bestaat immers niet of nauwelijks in
buitenlandse media. Alleen bij rampen, kabinetcrises of koninklijke huwelijken.
Dan wordt er met enige verbazing kennisgenomen van dit eigenaardige land en
wordt erover bericht op een afstandelijke toon die ons de spiegel voorhoudt. Ik
was kortgeleden in Spanje. Dat heeft een goede krant, El País, die een
kleine miljoen lezers bereikt, alleen al in Spanje (dus afgezien van het Zuid
Amerikaanse continent). Het heeft een prettig formaat en een brede grondige
berichtgeving met veel ouderwetse verslaggeving. Het is de krant die de
Nederlandse correspondenten in Spanje samenvatten als er in Spanje iets
belangrijks is gebeurd. Het is immers een van de belangrijke functies van
Nederlandse buitenlandse correspondenten om ons te vertellen wat er in
buitenlandse kranten geschreven wordt.
Enigszins verscholen achter de dagelijkse
artikelen over de mislukte Venezuelaanse coup, trof ik een bericht aan over hoe
Spanje denkt de E Commerce richtlijn te implementeren, want daarover was in het
Spaanse parlement nogal wat commotie ontstaan. De LSSI heet het wetsontwerp, en
dat staat voor: La Ley de Servicios de la Sociedad de la Información y el
Commercio Electrónico.
Waarover ontstond de opwinding? Toch niet over
wat de Minister van Wetenschap en Technologie, die de eerst verantwoordelijke
voor het wetsontwerp is, Anna Birulés, op 11 april in het Spaanse Parlement had
gezegd. Zij had immers gezegd dat zij het als een eer beschouwde om dit ontwerp
aan de volksvertegenwoordiging voor te leggen, een ontwerp dat 'er toe zou
bijdragen dat de Spaanse internetondernemingen zich gezond zouden ontwikkelen,
en die veiligheid en vertrouwen aan de staatsburgers (los ciudadanos) zou
schenken'. Maar alle oppositiepartijen reageerden op deze vrome mededeling met
negen (destructieve) amendementen, die alle door de regerende meerderheid werden
verworpen, hoewel die wel vond dat er wijzigingen in het ontwerp moesten komen
(Het gaat in Spanje wat dit betreft dus net zoals in Nederland). De steen des
aanstoots van de oppositie is artikel 8 van het ontwerp waarin staat dat een
'bevoegde autoriteit' (een 'autoridad competente') een webpagina kan sluiten.
Dat is een vage term die de weg opent voor bestuurlijke censuur. 'Deze wet die
ons gepresenteerd wordt als een vehikel dat de elektronische handel op de rails
zet, is in werkelijkheid een wet om controle te krijgen over de inhoud van het
Internet,' zei Alfredo Pérez Rubalcaba (dat is geen adelijke titel: in Spanje
draag je zowel de naam van je vader als je moeder; chique is het wel), van de
socialistische oppositie op 11 april tegen El País. Andere parlementariërs
wezen erop dat dit artikel 8 in strijd zou komen met artikel 20 van de Spaanse
Constitutie waarin de vrijheid van meningsuiting wordt geregeld.
Vertaald naar Nederlandse verhoudingen zou zo'n
vage term als een 'bevoegde autoriteit' betekenen dat een Officier van Justitie,
een Politieman of een Burgemeester een Internetpagina die hij 'onrechtmatig'
acht zou kunnen sluiten zonder dat er een rechter aan te past komt. Met zo 'n
bevoegdheid zouden wij in Nederland niet blij zijn, al zou professor Pim haar
waarschijnlijk toejuichen; die vond in de Sound Mix Show van 27 april immers dat
politie-agenten een ieder op straat zouden mogen fouilleren als zij,
politie-agenten, dat nodig vonden ('Geheel mee eens', riep Melkert daarop in
diezelfde show, òf omdat hij ook wel weer eens aan het woord wilde komen òf
omdat hij een geslaagde imitatie van deze politicus was, candidaat voor de Sound
Mix Show voor politici).
Wat ons bij politie-agenten aanstonds treft als
een exorbitante bevoegdheid (iedereen op straat mogen fouilleren), is op
Internet kennelijk minder evident. Want de gedachtengang van de Spaanse regering
heeft ook al school gemaakt in de juridische vakliteratuur. Zo lees ik in Computerrecht
2002/1, p. 16 [1] dat de Spaanse
Juliá-Barceló (een onmiskenbaar Spaanse dubbele naam) en de Nederlandse Koelman
in een internationaal tijdschrift hebben voorgesteld
dat er een Speciale Instelling zou moeten komen die de webpagina's op
onrechtmatigheid zou moeten beoordelen. Een Speciale Instelling kun je
wel met Autoridad competente vertalen.
|
